Luisterboek op Spotify

Concept M is nu ook te beluisteren via Spotify!

Concept M – 12 april

Omdat ik niet de hele dag wil spammen maar ik wel ontzettend geniet van jullie reacties, maak ik eens per dag een overzichtscollage. 

#ConceptM

HIJ IS ER.

CONCEPT M.

TE KOOP BIJ JE LOKALE BOEKWINKEL (of bol).

Ik ben nog nooit zo nerveus geweest terwijl ik op reacties wachtte. Niet toen ik mijn eerste album uitbracht, niet toen ik mijn scriptie inleverde, niet toen ik singles naar de radio bracht. Toen ik vorige week het eerste exemplaar in mijn handen hield, sloeg de schrik me om het hart. Langzaam veranderde dat gevoel. Inmiddels wordt mijn achtbaankarretje naar boven getrokken en kan ik met Bill Hicks spreken:

it’s just a ride.

Mijn zevende boek

Ik kan me het aloude moment in groep drie nog goed herinneren, ons werd om beurten gevraagd wat we wilden worden. “Dirigent”, zei ik (want dat was mama), “of ballerina” (want ik zat op ballet) “of schrijver. Maar vooral schrijver eigenlijk.”

Vanaf het moment dat ik leerde lezen wilde ik schrijven. Werelden creëren. Mijn eerste boek schreef ik in groep vier, en besloeg vier basisschoolschriften. Het ging over een moeder en dochter grizzlybeer, en hun omzwervingen in het ruige bos. Ik zorgde elke dag op school dat ik mijn werk binnen een uur af had, zodat ik de rest van de ochtend kon schrijven. Ik was er bezeten van.

Lees hier verder! →

Maak kennis met Julien Stork

De komende tijd stel ik een aantal personages uit CONCEPT M aan je voor. Of liever gezegd: dat doen ze zelf. Vandaag aan het woord: Julien Stork. Minister-president, bourgondiër, sjoemelaar.

AAFLOG #29: Luisterboek opnemen

Mijn debuutroman Concept M komt ook uit als luisterboek! Omdat er nogal wat radio- en tv-fragmenten in mijn boek zitten, organiseerde ik een studiodag met verschillende mensen om al die fragmenten in te spreken. Net echt! Alles ging goed, tot de stroom uitviel.

 

KvK-hacks

Deze week werd ik gebeld door een anoniem nummer. Omdat dat soms belangrijke telefoontjes zijn (media, artsen) nam ik op.

“Hallo! Spreek ik met de CEO van Aafke Romeijn?”

“Eh, ja. Ik ben trouwens ook Aafke Romeijn, maar dat terzijde.”

“Goedemorgen! Wij zijn bedrijfsbesparing punt nl. Als u ons geld geeft geven wij u besparingstips.”

Oké, eerste tip lijkt me sowieso om te besparen op besparingstips, maar dat terzijde. Ik vroeg waar ze mijn nummer vandaan hadden, en oh surprise: dat hadden ze van de Kamer van Koophandel. Nou ben ik toch al niet echt vrienden van die club, maar dat constante gespam en gebel van vage bedrijfjes vind ik echt rete-irritant. Toen ik dit verhaal op twitter deelde kreeg ik vervolgens de leukste tips van volgers om de beller de volgende keer een hak te zetten. Omdat ik de beroerdste niet ben, hier een kort overzicht!

Deze kreeg ik al vaker te horen. Laat al die spammerds lekker de KvK zelf bellen met hun lame besparingstips en zakelijke energiedeals. Dingetje wel: als je je telefoonnummer bij de KvK verandert, duurt het vaak lang voordat je daar iets van merkt. Mocht je dus intussen toch nog gebeld worden, dan hier nog een paar tips.

Lees hier verder! →

Boodschap van algemeen nut

Calibrero

Eens in de zoveel tijd voel ik me net een keukenweegschaal die zonder dat je er iets op hebt gezet al 50 kilo aangeeft. Wat doe je dan? Recalibreren. Je opnieuw verhouden tot jezelf en de wereld om je heen. Klinkt dat zweverig? Mwah: ik denk dat iedere artiest (of zzp’er) het wel kent: een aantal grote projecten loopt ten einde, er dienen zich een heleboel nieuwe mogelijkheden aan, je hebt massa’s plannen, en in het vacuüm tussen oud en nieuw voel je je een beetje verloren. Het is deel van het zelfstandigenbestaan, hoe succesvol (of onsuccesvol) je ook bent.

Mijn boek is af. Dat is fantastisch! Het is gelukt! Voor het eerst in mijn leven heb ik lang genoeg gewerkt aan één tekst om het een roman te kunnen noemen. Op 14 april komt ‘ie uit bij de Arbeiderspers, en er staat al een hele rits interviews en voordraagsessies in de planning. Ik ben ontzettend blij, opgelucht en ook wel een beetje trots. Tegelijkertijd is het een raar moment: ik heb de afgelopen twee jaar iedere dag geschreven, opeens valt dat weg. Voor mij is een groot project volbracht, maar voor het publiek bestaat de roman nog niet. Hoe gaat men reageren? Wie gaan het lezen? It’s out of my hands. Ik kan alleen maar rustig blijven ademhalen en toekijken wat er gebeurt straks.

Het is lastig om daar niet zenuwachtig van te worden. Het is zo anders dan wanneer je een plaat uitbrengt. Bij een album ben je tot vrij kort voor de release nog bezig met afmixen, luistersessies, artwork… ondertussen ben je al aan het repeteren voor liveshows, en wanneer je album uitkomt kun je aan het werk: spelen. Het materiaal tot leven brengen. Bij een boek ontbreekt dat laatste voor mijn gevoel: ik kan voorleessessies gaan oefenen, maar da’s toch anders.

Lees hier verder! →

Lekker tegendraads

Elke keer dat ik de mannen van Voetbal Inside een grap ten koste van een minderheid hoor maken denk ik hoofdschuddend terug aan die ene keer in mijn leven dat ik een vaste baan had, met een vaste groep collega’s. In de kantine hoorde ik bij het groepje “coole jonge werknemers”, dat het hoofd boven het coole water hield door om het hardst grappen te maken over minder hippe collega’s. Elke vorm van vernieuwing, elke vorm van anders zijn werd keihard uitgelachen. Iets ondersteunen of aanmoedigen toont je namelijk gevoelig, en cynisme is een makkelijk pantser. Zo ook toen een oudere collega op een dag in de kantine verscheen in een bloemetjesjurk en op hoge hakken, een collega die we tot dan toe “gewoon” Jan hadden genoemd. God, wat hebben we gelachen toen ze vertelde voortaan aangesproken te willen worden met Jeanette. We kwamen niet meer bij.

Johan Derksen zegt precies te verwoorden en verbeelden wat zich door heel Nederland in kantines afspeelt, en gezien mijn eigen ervaringen vermoed ik dat hij daar aardig in slaagt. Uitlachen wat “anders” is, is al sinds mensenheugenis de makkelijkste manier om jezelf te harnassen in sociale situaties. Het vergt moed om en plein public het onbekende een kans te geven of – spannender nog – te omarmen. Dat de mannen van Voetbal Inside niet tot de categorie “moedige mensen” behoren weten we al een tijdje, dus wanneer Gijp met een stroblonde pruik ten tonele verschijnt om een paar grappen te maken over de Vlaamse presentatrice Bo Van Spilbeeck, dan ben ik niet verbaasd. Maar boos ben ik wel.

Lees hier verder! →